కాకతాళీయం - 7

లాక్‌డౌన్ మొదలవ్వడంతో చాలామంది జీవితాలు చిన్నాభిన్నమయ్యాయి. దేశ ఆర్థిక వ్యవస్థ పతనమైంది. ఎందరో జీవనోపాధిని కోల్పోయారు. మరెందరికో ఉద్యోగాలు పోయాయి.

ఆ ఏడుకొండలవాడి దయవల్ల నేను, నా కుటుంబం, నా మిత్రులందరం ఆర్థికంగా, ఆరోగ్యపరంగా బాగానే ఉన్నాం.

ఇలా ఎందరి జీవితాలనో ఛిద్రం చేసిన ఈ లాక్‌డౌన్ నా జీవితంలో ప్రేమజల్లులు కురిపించబోతోంది...

లాక్‌డౌన్ విధించిన మొదటిరోజు స్నేహితుల యోగక్షేమాలు కనుక్కోవడంలో, బంధువుల బాగోగులు చూడటంలోనే గడిచిపోయింది.

అలా ఆ రోజు గడిపిన కృష్ణ, నేను మరుసటి రోజు చాలా ఆలస్యంగా నిద్రలేచాను.

లేచి కాస్త కాఫీ కాచుకుని, ఒక కప్పు చేతిలో పట్టుకుని ఆవులిస్తూ బయటకు రాగానే కృష్ణ వాళ్ల ఇంటి ఎగ్జాస్ట్ నుంచి నల్లటి పొగ రావడం చూశాను.

ఏమైందో చూద్దామని పరుగులాంటి నడకతో అతని ఇంటికి వెళ్లి, కాలింగ్ బెల్ కూడా కొట్టకుండా లోపలికి వెళ్లి చూస్తే ఇల్లంతా నల్లటి పొగ! ఏదో మాడుతున్న వాసన!

కృష్ణేమో ఎక్కడా కనిపించలేదు.

ఏంటీ పొగలు, వాసనలు అని వంటగదిలోకి వెళ్లి చూస్తే పొయ్యి మీదున్న గిన్నెలో నుంచి వస్తున్నాయి ఆ మాడిన వాసనలు, పొగలు.

ఎందులో ఏమి వండటానికి ప్రయత్నించాడో ఏమో... గుర్తుపట్టడానికి వీల్లేకుండా నల్లగా మాడిపోయింది.

గిన్నె అడుగు భాగం ఎర్రగా కాలిపోయింది. నేను వెంటనే స్టవ్ కట్టేసి, ఆ గిన్నెను సింక్‌లో పెట్టి అందులో నీళ్లు పోశాను.

ఇంతలో బాత్రూమ్ నుంచి ఫ్లషింగ్ శబ్దం వచ్చింది. కాసేపటికి కృష్ణ పరుగెత్తుకుంటూ వంటగదిలోకి వచ్చాడు.

నన్ను చూసి చిరునవ్వు నవ్వుతూ, “ఎప్పుడు వచ్చావు సూర్యా?” అని అడుగుతున్నాడు.

నేను అతని వైపు చూస్తూ, “నన్ను వదిలేయ్ కానీ, ఈ వంటింట్లో ఏం ప్రయోగాలు చేస్తున్నావు? ఏంట్రా, ఇలా మాడిపోయింది! ఇది కాఫీనా, లేక పొయ్యికి పెట్టిన బొగ్గుల నమూనానా?” అన్నాను.

అతను సిగ్గుపడుతూ, “నిన్నటి నుంచి కాఫీ తాగలేదు. నాలుక లాగేస్తోంది. అందుకే కాఫీ కాచుకుందామని పాలు పొయ్యి మీద పెట్టాను.

ఈలోపు ప్రకృతి పిలవడంతో, పాలు అరగంట దాకా మరగాలి అనుకుని టాయిలెట్‌కు వెళ్లాను.

అక్కడ ఏదో మాడిన వాసన రావడంతో పని ముగించుకుని వెంటనే వచ్చాను. చూస్తే నువ్వు ఇక్కడ ఉన్నావు!” అంటూ కథంతా చెప్పాడు.

నాకు కాసేపు మైండ్ పనిచేయలేదు.

“ఏంటి? పాలు అరగంట దాకా ఫుల్ మంట పెట్టి మరగబెట్టావా? అరగంట దాకా! అదేమైనా అన్నం అనుకున్నావా? లేక పాలకు ఓవర్‌టైమ్ డ్యూటీ పెట్టావా?” అని అడిగాను.

అతను విచిత్రంగా ముఖం పెట్టి, “అంతసేపు మరగబెట్టకూడదా? అని నన్నే అడిగాడు.

నాకు నవ్వాలో, ఏడవాలో అర్థం కాలేదు.

అతన్ని మా ఇంటికి తీసుకెళ్లి కాఫీ పోసి ఇచ్చాను.

అతను నా వైపు చూస్తూ మెల్లగా తాగుతున్నాడు.

నేను ఇక ఉండబట్టలేక అడిగేశాను.

“కృష్ణా, నువ్వు వంటగదిలోకి ఎప్పుడూ పోలేదు కదా?” అని.

అతను విచిత్రంగా నవ్వి ఊరుకున్నాడు.

నాకు అర్థమైంది... పాలు అరగంట దాకా కాచాలి అనుకునే మహాత్ముడికి వంటగదిలో ఎంత అనుభవం ఉంటుందో!

“ఇక ఈ లాక్‌డౌన్‌లో ఎలా బతుకుతావు?” అని అడిగాను.

అతను నవ్వి, “నువ్వు వండి పెట్టు!” అన్నాడు.

నేను నా సిగ్నేచర్ స్మైల్ ఇస్తూ, “నాకు వంట రాదు!” అని చెప్పాను.

అతని ముఖం మాడిపోయింది.

“నీ ముఖం చూస్తుంటే ఇప్పుడే వంటగదిలో కాలిపోయిన గిన్నెకు పోటీ ఇస్తున్నట్టుంది!” అన్నాను.

ఇక అతను కాఫీ తాగడం అవ్వగానే, స్నానం చేసి రమ్మని అతన్ని పంపించేశాను.

ఈలోపు నేను కూడా వెళ్లి స్నానం చేసి, రెడీ అయి బయటకు వచ్చాను.

కృష్ణ కూడా స్నానం చేసి మా ఇంటికి వచ్చాడు.

అప్పటికే సమయం పది అవుతోంది.

కృష్ణ కడుపులో ఏనుగులు పరిగెడుతున్నట్టుగా శబ్దాలు వస్తున్నాయి.

నా వైపు కుక్కపిల్ల చూపులతో దీనంగా చూస్తున్నాడు.

నేను అతని వైపు చూసి నవ్వుతూ, “ఆకలిగా ఉందా?” అని అడిగాను.

అతను తల ఊపాడు.

“బిర్యానీ తింటావా?” అని అడిగాను.

కృష్ణ వెంటనే ఆశగా చూస్తూ తల ఊపాడు.

“ఇంత వేగంగా తల ఊపుతున్నావంటే బిర్యానీ కాదు, బిర్యానీ ఫోటో చూపించినా తినేస్తావేమో!” అన్నాను.

సరే అని నేను వంటింట్లోకి వెళ్లి పాత్రలు తీస్తుంటే కృష్ణ అడిగాడు.

“నీకు వంట రాదన్నావు కదా?”

నేను తల ఊపుతూ, “అవును, వంట నాకు రాదు!” అన్నాను.

“మరి బిర్యానీ ఎలా చేస్తావు?” అని అడిగాడు.

“చూద్దాం!” అని చెప్పి బియ్యం తీసి కడిగాను.

తర్వాత కృష్ణను భయపెట్టడానికి చేతికి వచ్చిన వస్తువులన్నీ ఆ బియ్యంలో వేస్తున్నాను. ఒక డబ్బాలో నుంచి యాలకులు, లవంగాలు, దాల్చిన చెక్క, అనాసపువ్వు... ఇలా నిర్లక్ష్యంగా చేతికి అందినవన్నీ అందులో వేస్తున్నాను.

అది చూసి కృష్ణ భయపడిపోయాడు.

“ఓయ్! ఓయ్! ఏం చేస్తున్నావు?” అన్నాడు.

నేను కూల్‌గా ముఖం పెట్టి, “వంట!” అని సమాధానం ఇచ్చాను.

“ఇది వంటా? లేక బియ్యానికి ఇంట్లో ఉన్న వస్తువులన్నింటినీ పరిచయం చేస్తున్నావా?” అని అతను అడిగాడు.

తర్వాత ఇంకా నిర్లక్ష్యంగా ఫ్రిజ్‌లో నుంచి చేతికి వచ్చిన కూరగాయలన్నీ కోసి ఆ బియ్యంలో వేసేస్తున్నాను.

ఇంతలో మా అమ్మ వీడియో కాల్ చేసింది.

“ఏరా, ఏం చేస్తున్నావు?” అని మా అమ్మ వీడియో కాల్‌లో అడిగింది.

నేను సమాధానం చెప్పేలోపే నా వెనుక ఉన్న కృష్ణను చూసి, “నువ్వేనా? సులోచన గారి కొడుకు కృష్ణవి?” అని అడిగింది.

కృష్ణ ఒక చిరునవ్వు ఇచ్చి, “నమస్తే ఆంటీ! బాగున్నారా?” అని అడిగాడు.

అమ్మ వెనుక సందడంతా కనిపిస్తోంది. మా పిన్ని పిల్లలను రెడీ చేస్తోంది. మా నాన్న, బాబాయి టీవీ చూస్తూ మాట్లాడుకుంటున్నారు. సులోచన గారు, అంటే కృష్ణ వాళ్ల అమ్మ, మాఅమ్మ కూరగాయలు తరగుతున్నట్టున్నారు.

కాసేపు యోగ క్షేమాలు అయ్యాక అమ్మ మా ఇద్దరినీ చూసి, “ఏం చేస్తున్నారు?” అని అడిగింది.

నేను, “వంట చేస్తున్నాను అమ్మా!” అన్నాను.

ఇంతలో కృష్ణ కలగజేసుకుని, “వంట కాదు ఆంటీ, పెంట చేస్తున్నాడు! చేతికి దొరికిన వస్తువులన్నీ బియ్యంలో వేస్తున్నాడు!” అని ఫిర్యాదు చేశాడు.

మా అమ్మ కృష్ణను చూసి నవ్వి, “వాడికి వంట బాగా వచ్చులే బాబూ! నువ్వేం టెన్షన్ పడకు. నిన్ను భయపెట్టడానికి అలా చేస్తున్నాడు!” అంది.

కృష్ణ నా వైపు కార్తీకదీపం సీరియల్‌లో దీపలా కనుబొమ్మలను అంత పైకి ఎత్తి చూస్తున్నాడు.

“అంటే ఇప్పటివరకు నేను భయపడింది అంతా నీ కామెడీ కోసమా?” అన్నట్టు అతని ముఖం మాట్లాడుతోంది.

మాకు కావాల్సినన్ని జాగ్రత్తలు చెప్పాక అమ్మ కాల్ కట్ చేసింది.

నేను కాల్ కట్ చేసి కూరగాయలు తరగడంలో పడ్డాను.

కృష్ణ నా వెనక్కి వచ్చి నన్ను హత్తుకుని, నా భుజం మీద తన తల ఆనించి, తన బరువంతా నా మీద వేసి, “నన్ను బాగానే ఆటపట్టిస్తావు సూర్యా!” అని నా చెవిలో గుసగుసలాడుతున్నాడు.

నేను అతన్ని విడిపించుకుంటూ, “నువ్వు ఇలా నా మీద పడితే నా చెయ్యి కట్ అవుతుంది. అప్పుడు నీకు ఈరోజు శివరాత్రి ఉపవాసమే!” అన్నాను.

కృష్ణ నన్ను వదలకుండా, “అయితే వంట అయ్యాక కౌగిలించుకోవచ్చన్నమాట!” అన్నాడు.

నేను దాన్ని పట్టించుకోకుండా, “వెళ్లి హాల్లో కూర్చో! నేను వంట చేసి వస్తాను!” అని, పిల్లిలా నాకు అతుక్కుపోతున్న కృష్ణను బయటకు తోసి వంట పనిలో పడ్డాను.

ఒక అరగంటకు వెజ్ బిర్యానీ, గోంగూర పచ్చడి, వెజిటబుల్ కర్రీ, పెరుగు పచ్చడి సిద్ధం చేశాను.

పాపం! కృష్ణ ఆకలితో నకనకలాడుతున్నట్టున్నాడు.

హాల్లో టీవీ ముందు నేల మీద కూర్చుని, అక్కడే వడ్డించుకుని తినడం మొదలుపెట్టాం.

కృష్ణ తల దించుకున్నది మొదలు ఎత్తకుండా ఆబగా తింటున్నాడు.

“ఎలా ఉంది కృష్ణా? బాగుందా?” అని అడిగాను.

నోట్లో అన్నం నములుతూనే, “సూపర్!” అని కన్ను కొట్టి అన్నాడు.

“నిజంగానేనా? లేక ఆకలి నీ తరఫున రివ్యూ రాస్తుందా?” అని అడిగాను.

అతను మరో ముద్ద నోట్లో వేసుకుని, “ఆకలి నిజం చెబుతుంది. ఈ బిర్యానీ అయితే అబద్ధం చెప్పే ఛాన్సే ఇవ్వడం లేదు!” అన్నాడు.

ఆ మాట వినగానే వంట చేసిన శ్రమ, అలసట అన్నీ తీరిపోయాయి.

ఏమైనా, మనసుకు నచ్చినవాళ్లు మనల్ని పొగిడితే ఎంత ఆనందంగా ఉంటుందో కదా!

To be continued....


Thank you soo much for your response guys... Previous part nannu chaala happy chesindi.. chaala mandi response iccharu... Mee support ilage eppudu undali ani korukuntunna....